Vorlesezeit: ca. 2–2 Minuten
Een nieuw Muh-tig boerderijverhaal over grote plannen en kleine stappen.
Kalle zette zijn blauwe pet achterstevoren op en keek naar de appelmand. „Die draag ik helemaal alleen”, zei hij. Lotti glimlachte. Haar gouden tand glinsterde en op haar bel stond haar naam te blinken. „Dan proberen we eerst hoe zwaar hij is.”
Kalle trok. De mand wiebelde. Een appel rolde over het erf en bleef naast Max liggen. De slaperige labrador knipperde, keek naar de appel en schoof een klein stukje opzij. Voor dit bezoek was hij vandaag echt niet verantwoordelijk.
„Misschien moet de mand in twee ritjes mee”, bedacht Kalle. Samen verdeelden ze de appels. Nu was de eerste helft gemakkelijk te dragen. Kalle liep langzaam en hield de mand met beide hoeven vast. Geen enkele appel ging nog op avontuur.
Toen de laatste mand in de boerderijwinkel stond, leunde Kalle tevreden tegen Lotti aan. „Twee keer klein is soms beter dan één keer reuzegroot.” Lotti knikte. „En samen vinden we meestal een goede weg.”